Monday, December 3, 2018

"The Darkest Hour" review by Dark Entries Music Magazine


Album rating: 7
(out of 10)

Original review page here:
http://www.darkentries.be/nl/recensies/cold-therapy-the-darkest-hour


De winter komt eraan; het perfecte moment om de gordijnen dicht te trekken, onder een fleece dekentje te kruipen, enkele kaarsjes aan te steken en een donker muziekje op te zetten. In tegenstelling tot wat sommigen misschien denken, luister ik niet enkel naar EBM, electro en andere uptempo muziekgenres, maar zijn er ook geregeld rustige en sfeervolle nummers in mijn huiskamer te horen. Maar over het algemeen opteer ik wel voor donkere soundtracks, want uiteindelijk ben en blijf ik nog altijd een vleermuis (dixit mijn familie). En dat geldt ongetwijfeld ook voor de grote meerderheid van ons lezerspubliek.

De Poolse jongeman Jacek Wolański lijkt ook iemand te zijn die van de combinatie donker en atmosferisch houdt. Met zijn vroegere band Traumatize maakte hij destijds dreigende en morbide electro; met zijn soloproject Cold Therapy trekt hij nu al enkele jaren voluit de kaart van de gothic. En ja, ik besef heel goed dat gothic op zich geen muziekgenre is, maar ik zou niet weten hoe ik zijn stijl anders zou moeten omschrijven. Er zitten ongetwijfeld elektronische elementen in zijn muziek en zo nu en dan maakt hij terug een uitstapje naar het terrein van Traumatize, maar Cold Therapy is in essentie toch vooral luistermuziek.

Het vorige album 'Figures And Faces' wist mij aangenaam te verrassen, niet in het minst omwille van de track 'Scarecrow', die ik nog steeds als één van de meest griezelige nummers uit mijn omvangrijke donkere muziekcollectie beschouw. Dit album deed mij denken aan de macabere, mysterieuze kortverhalen van Edgar Allan Poe, wat volgens mij ook de bedoeling was, want één van de terugkerende geluidseffecten was het gekras van een kraai. Op 'The Darkest Hour' is er geen zwarte vogel meer te bespeuren (tenzij in het artwork), maar laat u niet misleiden: de muziek van Cold Therapy is nog steeds duister en sfeervol.

In het persbericht bij het nieuwe album staat dat dit minder experimenteel zou zijn dan 'Figures And Faces', maar hiermee ben ik het niet eens. Persoonlijk vind ik 'The Darkest Hour' juist een tikkeltje ontoegankelijker, omdat het aandeel electro (als ik het zo mag noemen) relatief beperkt blijft. Zeker in het begin heb ik het gevoel dat ik naar een soort donkere poëzie aan het luisteren ben, waarbij de vocals van Wolański iets weghebben van spoken word. Dit gedeelte is iets te traag/rustig voor mij en kan mij om die reden minder bekoren. Het is pas vanaf het vijfde nummer 'The Light Is Dead' dat het album echt op gang komt. Er staat eigenlijk maar één echt "hevige" track op deze release ('The Solace Of Silence') en deze is pas tegen het einde te horen. Dit nummer is zowel in zijn originele uitvoering als in de versie van Dedicated Hardware één van mijn favorieten en zou als het vlaggenschip van dit album kunnen doorgaan (al mis ik in dat opzicht een echte uitschieter). Het is hoe dan ook de meest toegankelijke track, die evengoed op 'Figures And Faces' had kunnen staan. Echter, mijn grote favorieten zijn het sfeervolle 'Exordium To End' en het dreigend klinkende 'Relentless Torture', dat met zijn 2.52 minuten meteen ook de kortste track is (de meeste nummers zijn tussen de 3 en 4 minuten lang). Een bijzondere vermelding tenslotte voor 'Wśród Cieni', dat muzikaal niet echt mijn ding is, maar wel intrigerend, in die zin dat het één van de zeldzame keren is dat Wolański in zijn moedertaal zingt. Volgens Google Translate zou dit vertaald kunnen worden als 'Onder De Schaduwen', wat zeker en vast een toepasselijke titel is voor deze track en bij uitbreiding het ganse album.

In vergelijking met 'Figures And Faces' vind ik 'The Darkest Hour' iets minder sterk, maar niettemin is het een aangenaam luisteralbum om op te zetten tijdens donkere winteravonden. Laat de fleece dekentjes en kaarsjes maar aanrukken!

- Review by Marjolein Laenen